پس از یک هاراکیری وبلاگی، دیدم که اینطوری (اونطوری در واقع) نمیشه. پس بخیه زده و باز ایستادم.

من در اینجا اعلام میکنم که هیچ عیبی ندارد. خجالت نکشید. با من تکرار کنید: ما تنبلیم، ما بی هدفیم، ما تن لش هستیم و اهمیتی هم نمیدهیم. ما حقیقت مرموز اجتماع هستیم، بستری که هر تمدن شایستهای روی آن بن

یه عده با واقعیت رو به رو میشن، بعضیا باهاش کنار میان، به واقعیت سقوط میکنن، باهاش برخورد میکنن یا ازش فرار میکنن حتی. اما هیچ کدوم از اینها برای من مصداق نداره. واقعیت به صورت مداوم خودشو در من فرو میکنه و نکته اینجاست که قطرش هم پیوسته افزایش پیدا میکنه.

قرار بود فقط یک حرف از حروف الفبا باشم. قرار بود فقط یک حرف از حروف الفبا باشم؟

حرفهایش آنقدر قبیح و بیشرمانه بودند که مرغان دریایی ( که اتفاقاً خیلی هم پایبند اصول اخلاقی نیستند) سرشان را از شرم پایین انداخته بودند.

Enter Sandman (Live at The Masonic, San Francisco, CA - November 3rd, 2018)